Dit schilderij toont een expressief en sterk gestileerd portret van een vrouw, opgebouwd uit eenvoudige vormen en opvallende kleuren. Het gezicht is bewust vervormd: de ogen en neus zijn vanuit verschillende gezichtspunten weergegeven en lijken los van de natuurlijke verhoudingen te staan. Hierdoor krijgt het portret een kubistische uitstraling. De felgele achtergrond vormt een krachtig contrast met het donkere haar en de diepblauwe kleding, terwijl de rode lippen extra de aandacht trekken. Ondanks de vereenvoudiging blijft de vrouw duidelijk herkenbaar en heeft ze een vriendelijke, bijna mysterieuze uitdrukking. De combinatie van vervormde vormen, heldere kleurvlakken en sterke contouren geeft het werk een speels en modern karakter.
Na de oorlog ontwikkelde Jan Sierhuis zich tot een expressionistisch schilder, beïnvloed door onder meer Van Gogh, Matisse en Picasso. Samen met Appel, Corneille en Lucebert bevond hij zich in het hart van de naoorlogse ontwikkelingen in de kunst. In 1945 werd Sierhuis toegelaten tot de avondopleiding van de Rijksakademie van Beeldende Kunsten, die hij na een conflict verliet. In 1947 was hij betrokken bij de groep van de Experimentelen en in 1948 bij de CoBrA-groep, al was hij te jong om officieel lid te worden. Later was hij in 1962 medeoprichter van de Amsterdamse kunstenaarsgroep Groep Scorpio.
In de jaren vijftig en zestig werkte Sierhuis voornamelijk abstract. Daarna keerde hij terug naar de menselijke figuur en verschoof zijn aandacht naar figuratieve thema’s zoals dansende figuren, portretten en landschappen. Hij bracht veel zomers door in Spanje, waar zijn passie voor flamenco een grote invloed had op zijn werk. Deze dans belichaamt alles wat zijn schilderkunst kenmerkt: kleur, emotie, beweging en ritme.
