Blue Parrot (1997) is een originele zeefdruk van JAS, uitgevoerd in een krachtige, abstract-expressionistische beeldtaal. De compositie wordt gekenmerkt door grote, intens gele kleurvlakken die contrasteren met diepblauw, ultramarijn, groen, zwart en lichte partijen waarin de papierkleur zichtbaar blijft.
Het werk heeft een verticale beeldopbouw. De bovenste helft wordt gedomineerd door twee omvangrijke gele vormen met onregelmatige contouren. De gele partijen lijken zich vanuit het midden naar de zijkanten uit te breiden en worden onderbroken door witte lijnen, donkere accenten en plaatselijk zichtbare onderliggende kleurstructuren. De penseelachtige behandeling geeft de vlakken een levendig, bijna tastbaar karakter.
Onder de gele vormen ontstaat een complex samenspel van donkere blauwe, groene en zwarte partijen. De verschillende kleurvlakken overlappen elkaar en worden verbonden door diagonale en verticale structuren. Vooral rechts van het midden valt een brede, helderblauwe vorm op, die zich in een gebogen beweging naar beneden uitstrekt. De afwisseling tussen deze lichte en donkere partijen geeft de compositie een uitgesproken ritme en een sterke ruimtelijke werking.
Hoewel de voorstelling abstract is, bezit zij duidelijke associaties met de natuur. De grote gele partijen kunnen worden gelezen als sterk vereenvoudigde bloemvormen of als verwijzingen naar uitgestrekte, bloeiende velden. De blauwe en groene structuren daaronder roepen associaties op met bladeren, stengels en landschappelijke elementen. Deze interpretatie sluit aan bij de gedocumenteerde ontwikkeling van JAS, waarin de natuur steeds meer werd vertaald naar een zelfstandige beeldtaal van kleur, vorm en beweging.
De Nederlandse bloembollenstreek vormde een wezenlijke inspiratiebron voor zijn kunstenaarschap. In de beschouwing Jas, een schilder naar mijn hart! beschrijft kunstcriticus Henk J. Krasenberg hoe JAS zich aanvankelijk liet inspireren door de kleuren van de bollenvelden, maar de herkenbare voorstelling geleidelijk achter zich liet. In zijn latere werk verdwenen zelfs de vage contouren van tulpen en andere bloemen, terwijl de kleurindrukken en organische bewegingen behouden bleven.
Blue Parrot laat deze ontwikkeling overtuigend zien. De voorstelling bevat geen traditionele horizon, herkenbaar landschap of duidelijk afgebakende objecten. In plaats daarvan wordt de ruimte opgebouwd door de onderlinge werking van kleurvelden. De gele partijen lijken naar voren te komen, terwijl de donkere blauwe en zwarte vlakken daarachter terugwijken. Groene accenten verbinden de verschillende delen van de compositie en zorgen voor een overgang tussen de warme en koele kleuren.
Bijzonder is ook de wijze waarop de zeefdruk de expressieve eigenschappen van een schilderij behoudt. De onregelmatige verfstructuren, brede bewegingen en open plekken zijn zichtbaar in de gedrukte voorstelling. Hierdoor ontstaat een levendige wisselwerking tussen de grafische techniek en het oorspronkelijke schilderachtige karakter van de compositie.
De datering 1997 is kunsthistorisch relevant. Krasenberg beschreef dat JAS in het voorjaar van dat jaar een nieuwe fase in zijn werk inging. Zijn composities kregen volgens deze publicatie een grotere ruimtelijkheid, waarbij sterke kleuren werden geplaatst tegenover diepere, rustigere achtergronden. Ook werd zijn verfbehandeling evenwichtiger, zonder aan expressieve kracht in te boeten. Deze ontwikkeling biedt een directe context voor de kleurcontrasten en gelaagde beeldopbouw van Blue Parrot.
Het werk is gepresenteerd in een lichte passe-partout met een zilverkleurige lijst.
Afmetingen inclusief lijst: 41 × 51 cm.
Biografie kunstenaar
JAS (Johannes Adrianus Smit, 1945–2002) was een Nederlandse abstract-expressionistische kunstenaar, werkzaam als schilder, graficus, beeldhouwer en maker van installaties. Zijn oeuvre wordt gekenmerkt door een intensieve omgang met kleur en een geleidelijke ontwikkeling van herkenbare natuurmotieven naar uitgesproken abstracte composities.
De Nederlandse bloembollenvelden vormden een terugkerende inspiratiebron. De kleuren van tulpen en hyacinten werden in zijn werk vertaald naar krachtige, vaak monumentaal opgebouwde kleurvelden en dynamische structuren. Vanaf 1997 ontstond volgens kunstcriticus Henk J. Krasenberg een nieuwe fase, met meer ruimtelijkheid en een sterker uitgebalanceerde kleurbehandeling.
Zijn werk werd besproken in verschillende publicaties, waaronder catalogi van Galerie North Sea in Scheveningen (1988), Galerie Van der Planken in Antwerpen (1990), Galleria Morone in Milaan (1993) en de overzichtscatalogus van Rokin Art Press (1998). Daarnaast ontwikkelde hij internationale projecten waarin schilderkunst, installaties en bloembollenvelden samenkwamen. Het project The Blue Flower vormt daarvan een gedocumenteerd voorbeeld.
